.jpg)
shARe fix
AR art is a contemporary version of interventionist art in public space, with a history of a few years but very intense international activity. It aims to the unauthorized and unprecedented digital intervention in physical reality through the use of augmented reality technology. The special interest that presents a geo based augmented reality installation is the fact that it is spatially located; it is not about a body of information installed in the mobile phone of the viewer as the majority of digital information (which is always available to move and exchange) but for a digital site-specific installation that can be seen only in one specific area in which, precisely for this reason, key influences.
Adding digital, spatially positioned, information in the real world increases and strengthens it, eliminating the already existing limits and exceeding the physical limits, through the digital enlargement entails the overcoming of the institutional limits in terms of artistic practice. This condition, as well as the digital (re)appropriation of public space that offers this technology today (or at least in a few years, as the access in devices or other gadgets that support it is still somewhat difficult from the economic standpoint, it is worth reported that none of the three of us had the appropriate mobile when we started this project) is precisely what interests us. The dynamics of this given project is mainly focused on the ability to intervene, without any authorization or approval, the public space and the visual, conceptual or symbolic understanding of the building that is to be the permanent home of the future National Museum of Contemporary Art. The aim is to serve as an example , for this reason, we share here useful information and links about the technology we used.
"Make a sea in the sky"
The contents of the installation would not play a decisive role nor would have no particular importance in this direction (the exemplary digital appropriation of public space and to overcome the institutional limits that entail), we could install a lot of different things, as we didn’t have a priori artistic "vision".
The only thing we had to respond adequately was the obvious difficulty involved in adding anything (and digital) in the afflicted Athenian public place. We decided to "throw the ball" to the inhabitants - daily viewers of the building. We commissioned the theme choice of the installation to Anna, the lady running a stand on Kallirois Street, opposite Fix, who asked to see a "summer scene with sea, gulls and cheerful colors."
Summer in the middle of winter
The digital three-dimensional installation that simulates a stereotypically idyllic summer scene is the result of our own reading of this description and evaluation of any aesthetic concerns (apparently) only ourselves.
The way we decided to illustrate was such as to satisfy our own particular artistic "distortion": Loading it with additional meanings could be taken as an ironic juxtaposition of banal, trivial and "not inspirational" digital utopia in the dystopia of the modern Greek reality, as a comment on the lack of effective and dynamic artistic speech (and by us) against the current adverse economic, social and political situation of our country.
shARe fix
Η ΑR art είναι μια σύγχρονη εκδοχή παρεμβατικής τέχνης στον δημόσιο χώρο, με ιστορία μόλις λίγων χρόνων αλλά πολύ έντονη διεθνή δραστηριότητα. Σκοπεύει στην άνευ εξουσιοδότησης και άνευ προηγουμένου ψηφιακή παρέμβαση στη φυσική πραγματικότητα, μέσω της τεχνολογίας επαυξημένης πραγματικότητας ( augmented reality).
To ειδικό ενδιαφέρον που παρουσιάζει μια γεωγραφική εγκατάσταση επαυξημένης πραγματικότητας (geo based augmented reality installation) είναι ακριβώς το γεγονός πως είναι χωρικά τοποθετημένη· δεν πρόκειται για ένα σώμα πληροφορίας εγκατεστημένο στο κινητό τηλέφωνο του θεατή όπως η πλειοψηφία της ψηφιακής πληροφορίας (η οποία είναι διαρκώς διαθέσιμη για μετακίνηση και ανταλλαγή) αλλά για μια ψηφιακή site-specific εγκατάσταση που μπορεί να γίνει ορατή σε έναν μόνο συγκεκριμένο χώρο, στον οποίο -ακριβώς γι’ αυτόν το λόγο- επιδρά καθοριστικά.
Η πρόσθεση ψηφιακής, χωρικά τοποθετημένης, πληροφορίας στον πραγματικό κόσμο τον επαυξάνεικαι τον ενισχύει, καταργώντας τα ήδη υπάρχοντα όρια του και αυτή η υπέρβαση των φυσικών ορίων, μέσω της ψηφιακής τους διεύρυνσης, συνεπάγεται και την υπέρβαση των θεσμικών ορίων σε ό,τι αφορά στην καλλιτεχνική πρακτική.
Αυτή η συνθήκη, καθώς και η ψηφιακή (επανα)οικειοποίηση του δημόσιου χώρου που υπόσχεται η συγκεκριμένη τεχνολογία σήμερα (ή τουλάχιστον σε λίγα χρόνια, καθώς η πρόσβαση στις συσκευές ή τα άλλα gadgets που την υποστηρίζουν είναι ακόμη κάπως δύσκολη από οικονομικής άποψης, αξίζει να αναφερθεί ότι κανείς από τους τρεις μας δεν είχε κατάλληλο κινητό όταν αρχίσαμε αυτό το project) είναι, ακριβώς, ό,τι μας ενδιαφέρει. Η όποια δυναμική του συγκεκριμένου project αφορά κυρίως σε αυτή τη δυνατότητα παρέμβασης, χωρίς καμία άδεια ή έγκριση, στον δημόσιο χώρο και στην οπτική, νοηματική ή συμβολική πρόσληψη του κτιρίου που πρόκειται να αποτελέσει την οριστική στέγη για το μελλοντικό Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Στόχος είναι να λειτουργήσει παραδειγματικά ως προς αυτά, γι' αυτό το λόγο, κοινοποιούμε εδώ, χρήσιμες πληροφορίες και links σχετικά με την τεχνολογία που χρησιμοποιήσαμε.
«Φτιάξτε μια θάλασσα στον ουρανό»
Το περιεχόμενο της εγκατάστασης δεν θα έπαιζε καθοριστικό ρόλο ούτε θα είχε κάποια ιδιαίτερη σημασία ως προς αυτήν την κατεύθυνση (την ψηφιακή οικειοποίηση του δημόσιου χώρου και την υπέρβαση των θεσμικών ορίων που συνεπάγεται), θα μπορούσαμε να εγκαταστήσουμε πολύ διαφορετικά πράγματα, καθώς δεν είχαμε κάποιο a priori εικαστικό «όραμα» σχετικά. Στο μόνο που θεωρήσαμε ότι θα έπρεπε να ανταποκριθούμε επαρκώς ήταν στην αυτονόητη δυσκολία που συνεπάγεται η πρόσθεση οποιουδήποτε πράγματος (και ψηφιακού) στον πολύπαθο αθηναϊκό δημόσιο χώρο.
Αποφασίσαμε να «πετάξουμε το μπαλάκι» στους περιοίκους - καθημερινούς θεατές του κτιρίου. Αναθέσαμε την επιλογή του θέματος της εγκατάστασης στην Άννα, την κυρία που λειτουργεί το περίπτερο στην οδό Καλλιρρόης, απέναντι απ' το Φιξ, η οποία ζήτησε να δει μια «καλοκαιρινή σκηνή με θάλασσα, γλάρους και χαρούμενα χρώματα».
Summer in the middle of winter
Η ψηφιακή τρισδιάστατη εγκατάσταση που προσομοιώνει μια στερεοτυπικά ειδυλλιακή καλοκαιρινή σκηνή, είναι το αποτέλεσμα της δικής μας ανάγνωσης αυτής της περιγραφής της και οποιαδήποτε αισθητική της αξιολόγηση αφορά (προφανώς) αποκλειστικά σε εμάς. Ο τρόπος με τον οποίο αποφασίσαμε να την εικονογραφήσουμε ήταν τέτοιος ώστε να ικανοποιήσει κυρίως την δική μας καλλιτεχνική «διαστροφή»: Φορτώνοντας την με επιπλέον νοήματα, θα μπορούσε να εκληφθεί και ως μια ειρωνική παράθεση μιας κοινότυπης, τετριμμένης και «ανέμπνευστης» ψηφιακής ευτοπίας στην δυστοπία της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας, ως σχόλιο για την έλλειψη ουσιαστικού και δυναμικού καλλιτεχνικού λόγου (και από μέρους μας) απέναντι στην τρέχουσα δυσμενή οικονομική, κοινωνική και πολιτική κατάσταση της χώρας.